O soño de Salma

Nunhas vacacións de verán, Salma e os seus pais foron uns días a un parque de atraccións.

Nel había catapultas, norias, xogos de auga e tamén un fato de tendas de bonecos de peluche nas que a nena non dubidou en entrar.

Nunha delas atopou un gatiño, branco e negro, e quedou prendada del dende o primeiro momento. Era un gatiño meloso, de tacto doce e ollos alegres. Salma abriu o seu moedeiro e mercou o tan ansiado peluche.

-¡Chamareite Silvestre!- dixo a nena.

Dende aquel día produciuse entre eles unha entrañable unión e todas as noites durmían xuntos agochados entre as mantas.

Así pasaron varios días e varias noites de verán, xa se achegaba o outono e empezou o colexio. Salma estaba moi emocionada por volver ver aos seus compañeiros e moi feliz por comezar, e púxose a durmir de contado.

Pero aquela noite non foi coma as demais porque Silvestre, coa súa patiña doce, comezou a acariciarlle a meixela e coa súa lingua áspera lambeu á nena por toda a súa cariña.

Nese intre ela abrazou aínda máis forte o seu gatiño e sentiu que era o momento máis feliz da súa vida. Xogaron cos outros peluches da habitación, coa pelota saltarica, cun nobelo de la que tiña Salma para facer bonecas... ata que por fin caeron rendidos agochados entre as mantas.

A mañá seguinte as súa nai foi espertala para ir o colexio.

-¡Arriba que xa son as oito!

Salma espertou ao momento e non dubidou en buscar a Silvestre, que estaba ao seu lado, coma sempre, doce, suave e brandiño coma un peluche.

Aínda tardou uns segundos en percatarse de que toda fora un soño, pero tamén está segura de que nunca o esquecerá.