A Galicia bonita Zobra, o paraíso perdido de Pontevedra

Non resulta fácil chegar á parroquia lalinense de Zobra. Curiosamente, no propia capital do municipio pontevedrés atópase por cálea xente que xamais pisou esas «terras remotas», como as cualificou unha muller de idade, sorprendida de que un xornalista se interesase por unha parroquia montañosa que se distingue moi ben desde a autovía de Santiago a Cea. E distínguese moi ben porque os cumes dos montes están saturadas de muíños de vento, á dereita segundo circúlase a terras ourensás.

Outra cousa, en efecto, é chegarse ata alí, xa que procede ir «de pé feito». Ou sexa, adrede. Noutras palabras: non queda a man de nada. Simplemente, queda a desmano. Para dicilo en román paladino: no esquecemento. Iso é o que sufriu e constatou a súa mocidade actual ?escasa, como en toda a Galicia interior?, e nin curta nin perezosa dispúxose a arrimar o ombreiro dando humilde e honroso exemplo ao resto do país. Desde enxeñeiros a biólogas. Con preparación intelectual e con preparación manual. Sen distinción de sexos. E seguramente sen esquecer a vida normal diaria, pero todos dispostos a deixar o seu sinal quitando tempo de onde fose.

E lograron colocar a súa parroquia ?dúas cadeas montañosas, dous vales, un antes da primeira, o outro entre ambas? nos medios de comunicación, aínda que fose efímeramente. Ata en plena campaña electoral case catro anos ha, Anxo Quintana, naquel momento duro opositor á Xunta de entón, deixouse caer por alí co fin de inmortalizarse na relaxada foto de rigor nun río de augas límpidas.

Pero ¿que fixeron os mozos? Plantarse nas ruínas das vellas casas dos mineiros e arranxalas pensando no turismo rural. Descender ata as minas e limpar accesos e restos de edificios. Ou sexa, crear unha contorna museística que Galicia non debería deixar esquecido. Porque cos restos marxinais dalgún investimento faraónica da Xunta se avalora a contorna, que, desde logo, é un das paraxes máis bonitas de Galicia. A pesar dos parques eólicos.

Para coñecer a zona

Zobra é, tamén, un territorio idóneo para os amigos do sendeirismo. Unha ollada a Google Earth pon en evidencia a cantidade de pistas que cruzan eses montes. Así que hai posibilidades para todos os gustos.

Se se vai en familia, con nenos ou simplemente non hai ganas de andar moito, a recomendación é baixar cruzando as minas e gañar o brazo do Deza, onde esperan uns bancos e mesas. O carreiro que marcha paralelo á corrente morre un centenar de (marabillosos) metros máis adiante. Tras o descanso neses bancos, crúzase unha ponte de grandes laxas, ascéndese á estrada e, por esta, regrésase ao momento de partida (ollo: ao cruzar de novo o Deza queda oculto a ponte vella, igualmente interesante).

Se se prefire camiñar máis, o punto de partida confórmao o teleclub de Zobra. Polo asfalto á esquerda e logo á destra, a Trigueira. Aos 900 metros, cruzamento de terra á esquerda. O seguinte desvío á esquerda ignórase e aos 100 metros, en ángulo recto á dereita (non hai perda: crúzase un arroio). Chégase a un parque eólico, búscase a dereita e dáse á estrada preto das minas.