pingas de cristal : Unha de mundo virtual

Xa non sei se o difícil é que a ficción supere á realidade, ou que a realidade sexa máis incrible que a ficción. ¿Ata que punto chegamos a vivir unha realidade virtual? Estas dúas palabras, que fan referencia a mundos diametralmente opostos, están separadas por unha fina liña que ás veces é difícil discernir cándo se reborda. Non podo crer o que leo. Unha xove parella surcoreana estaba tan enganchada a un xogo de Internet no que o seu cometido era coidar a un recén nacido virtual, que esqueceron por completo a súa filla real, permitindo que esta morrese de inanición. Claramente, neste caso a ficción superou á realidade sen deixar lugar ás dúbidas. Cando un está desempregado, a situación chega a converterse en desesperante, buscando consolo e desafogo en diversas actividades. O caso é ter algo que facer, sentirse útil. Os pais da cativa non tiñan emprego, e pasaban longas horas en Internet. Resulta curioso que o xogo que os facía sentir útiles tiña o mesmo cometido que eles mesmos: coidar da filla. Non sei como se deu a situación de considerar máis importante o seu bebé virtual que o real, ata chegar ao punto de alimentala exclusivamente unha vez de cada xornada diaria, deixándoa soa mentres saían a un café-Internet, onde pasaban varias horas ao día. Nunha destas, ao chegar a casa, a realidade volveu imporse á ficción. O abandono da meniña provocoulle a morte. Os feitos reais eran os que contaban, esta vez de xeito cruel e definitivo. Nesta existencia non houbo volta atrás. Resulta imposible recuperar unha vida que xa se perdeu. As dependencias fóra de control apodéranse da liberdade.