escrito en cafeterías : Irán, ¿unha revolución Twitter?

Se un mira estes días as televisións atopará incontables referencias ao uso de Twitter e Facebook por parte da oposición iraniana. Estas son dúas ferramentas de Internet que serven para mandarse mensaxes e que, polo que nos contan, estarían a ser esenciais na organización das protestas. Enténdese por que esta información gusta tanto aos medios: permítelles evitar algo que coñecen mal (a política iraniana) e falar de algo que lles resulta máis familiar (Internet); converte unha cuestión complexa nunha simple batalla entre atraso e modernidade, entre vellos e novos, escurantismo e novas tecnoloxías. Escurantismo en Irán haino abondo, pero, ¿de verdade que Internet xoga un papel tan importante?

Vexamos os números. Menos do 35% dos iranianos teñen acceso á Rede e, segundo un grupo de expertos canadenses citados pola revista Businessweek, non hai en todo o país moitos máis de oito mil usuarios de Twitter. De feito, case que todo o tráfico na Rede acerca da crise iraniana ocorre fóra de Irán. Canto a Facebook e súa importancia na campaña electoral, abonda con comprobar que o perfil do candidato reformista Musavi non reuniu aínda 70.000 seguidores (non todos iranianos). Poucos parecen para tanto manifestante. Claro está que Twitter e Facebook son fenómenos recentes e están en plena expansión. Esta publicidade «positiva» está intelixentemente cultivada polos seus encargados de márketing, aos que hai que recoñecerlles que saben como facer que os anuncien gratis.

¿E non é certo, logo, que están os aiatolás desesperados bloqueando Internet? Bloquearon algúns servidores e, de poder, habíanos bloquear todos, pero máis ben parece que o que pasa é que as liñas de teléfono (e polo tanto, tamén Internet) están saturadas pola demanda, o que explica que ás veces funcionen e ás veces non. Porque o que si que está a ser crucial para transmitir información en Irán é o vello e entrañable teléfono fixo, ese aparello en vías de extinción, tan pouco sexy para as noticias. «Revolución de Alexander Graham Bell» si, «revolución Twitter», non tanto. Unha revolta política non é un botellón, e os que están na rúa xogándose o cárcere saben que non hai nada como o boca a boca que tan ben funcionou na Revolución Francesa. Mellor que pasar horas diante do ordenador lendo o blog dunha rapaza reformista de Teherán, e que logo encima resulta ser un señor gordo que se aburre en Ohio.