fotografa O soño de Helena Segura-Torrella

A fotógrafa galega Helena Segura-Torrella colga estes días en Madrid, a cidade na que reside, dúas exposicións ao mesmo tempo. Por unha banda, mostra a súa obra máis recente na Galería Rita Castellote; pero por outro ofrece ao público, con Photoespaña como marco, o lado decididamente onírico das súas imaxes: o que é froito da súa fascinación polos «mundos paralelos» de Lewis Carroll.

Do autor de Alicia no País das Marabillas di que lle gustan as súas imaxes de pioneiro da fotografía, de matemático fabulador cuxos retratos esconden bastante máis «que o que se adiviña a primeira vista». Pero que o que do seu legado atráelle, sobre todo, é o ser capaz de crear, coas súas ficcións, «un mundo paralelo» no que «atopar refuxio» cando «as cousas veñen mal dadas», cando a un a vida torcer.

Filla do pintor Ricardo Segura Torrella, un recordado artista cuxa obra fundamental acaba de ser reunida pola Deputación Provincial da Coruña nun ambicioso volume que inclúe un ensaio do profesor Ramón Codina Bonet, di que o legado pictórico do seu pai sente cada día «máis cerca». «A súa visión do mundo está a reflectirse nas miñas fotografías», di Helena, recordando conmovida a Ricardo Segura e citando o seu «tratamento da cor e dos ambientes».

Para descubrir

As súas imaxes cheas de literatura, que Photoespaña expón no apartado Descubrimentos , poden contemplarse no madrileño complexo da Aguia, na rúa Ramiro de Prado. Pero tamén no seu blog: helenasegura-torrellafotografa.blogspoto.com . A creadora galega di querer contemplar a realidade «cos ollos dunha nena», e iso é o que está a facer. O ensaio fotográfico que colga en Photoespaña leva por título A través do espello .

Helena, que na actualidade soamente traballa con soporte dixital, aínda que matiza que non descarta regresar no futuro a fotografar con negativo, di que nun tempo como o que habitamos, repleto de imaxes -fixas ou en movemento- que viaxan sen pausa a través da Red e ata dos teléfonos móbiles, a fotografía ten ante si retos completamente novos. E subliña que agora que o fotógrafo xa non necesita envorcar as súas forzas en «dar testemuño da realidade», o que procede é concentrarse no lado máis onírico da vida, en «recrear os mundos» que se asoman aos soños. «Creo -di ela- que para a fotografía non pode haber mellor momento que este».