Juan Carlos Cabanelas (Ourense, 1959) lembra os seus primeiros anos de vida viaxando de escola en escola, entre as aulas da súa nai en Beade, do seu pai en Cenlle e do seu avó en Ourantes (Punxín).
Esa prematura itinerancia rematou cando o seu pai, o mestre Cándido Cabanelas, foi destinado a Brués. Daquel espazo escolar, hoxe ampliado e reconvertido en centro social, consérvanse aínda o balcón da vivenda e o alpendre no que se quentaba a auga para converter en leite o pó aquel do plan Marshall que os cativos engulían xunto con salchichas en lata e queixo amarelo.
Alumno e mestre, fillo e pai, percorren coa memoria os días en que aquela vella escola era o centro do mundo. Alí viron os veciños os primeiros programas de televisión; sobre unha saba colocada na fachada proxectáronse películas no verán; entre o granito dos muros aprenderon a ler e escribir moitos adultos e os nenos familiarizáronse coa xeometría medindo fincas. E con aqueles mestres, Cándido Cabanelas e a súa muller Lolita, convertéronse en nadadores todos os rapaces da aldea porque a escola era o mundo e o mundo sobardaba as paredes e as fiestras.
«Eu non me sentaba nunca ?lembra Cándido a súa etapa de mestre do pequeno Juan Carlos?; usaba moito o encerado e faláballes moito. O primeiro que facía ó entrar os rapaces na clase era mirarlles as mans e as orellas se as tiñan limpas. Para min a educación é o fundamental, a instrucción é secundaria. Ó empezar o curso eu marcaba un calendario para completar o programa pero deixáballes liberdade ós alumnos para estudar cada día a materia que quixeran con tal de que no trimestre tiveran sabidas as leccións».
O pequeno Cabanelas abandonou ós 10 anos a escola de Brués para iniciar o bacharelato no colexio Isabel La Católica do Carballiño, que adoptou como nome popular o apelido do seu director: «D. Juan Corral era un sabio, un personaxe fantástico». Alí estivo Juan Carlos 6 anos, antes de enfilar cara á Ourense, onde fixo COU no instituto Masculino, mentres vivía interno no colexio Menor Calvo Sotelo. En Coruña esperábao a Escola de Arquitectura.
«Como arquitecto eu nunca o vin de pequeno ?afirma o seu pai e mestre?. Eu pensaba en Maxisterio porque eramos unha familia de mestres. E sigo dicindo que a mellor profesión que hai é a do maxisterio».
Foi outro mestre do Carballiño, Felipe Luis López, o que encamiñou a Juan Carlos ás artes plásticas: «Gustábame moito debuxar e as manualidades e el dicíame que tiña visión espacial. En realidade, creo que iso herdeino do meu pai, que era un artista: facía mapas de países con musgo e pedras, preparaba o xardín cos rapaces e tiña o seu propio método para escribir, similar ós cadernos Rubio que viñeron despois».