Ferrol, ferrol onde eu nacín

Máis sobre Rapariz

Valoración Con: 1 estrella 2 estrellas 3 estrellas 4 estrellas 5 estrellas   votos ¡Gracias! Envíando datos... Espere, por favor.

Ao escribir o artigo do domingo pasado non pensei nos descendentes de don Camilo, e lamento sinceramente a dor que lles causei. Podería dicir o mesmo con menos crueza, pero levei ese artigo dentro de min durante cincoenta e sete anos, e tiña que saír así. Ao expresar públicamente o que xa dixen en privado aos dous netos, portavoces da familia, quero tamén agradecerlles o respecto, a comprensión e mesmo a xenerosidade que me demostraron no intenso cruce de correos que tivemos esta semana.

E volvo ao colexio Rapariz de mediados dos anos cincoenta, que pasaba por ser o mellor de Ferrol porque era o que conseguía máis aprobados nos exames de Reválida. A verdade é que os máis dos profesores eran competentes e honestos, pero habíaos que non eran nin unha cousa, nin outra.

Cando entrei, con dez anos, mandáronme a grado medio, na antiga Academus, onde tiven de profesor a don Juan Checa, un comandante de Infantería, que non sei a que horas ía ao cuartel porque daba clase mañán e tarde. Era boísimo no manexo do punteiro, pero tan mal ensinante que os alumnos seus que conseguían acceder a grado superior contábanse cos dedos dunha orella, que diría o Périch. Eu pasei, pero tan mal preparado, que todo o curso fun o último da clase.

En grado superior e despois no bacharelato deume varias asignaturas un home sen titulación ningunha, que, sen embargo, podería ser bo profesor se non se encirrase en demostrar ante as caras dos alumnos unha rapidez de mans que para si quixeran Joaquín Alejos, Fred Galiana, Luis Folledo e outros grandes púxiles do momento. Fumaba Caldo de gallina e aborrecía os Peninsulares, e un día que quedou sen tabaco mandou a Cañoto -quen, acadaría triste sona como inspector de policía no 72- a mercar un paquete ao estanco. Cañoto foi, pero non volveu. Guiado por outro alumno, o profesor atopouno xogando ao billar, co seu diñeiro, na rúa Magdalena, e cando lle preguntou polo tabaco, Cañoto meteu a man no peto e sacou uns Peninsulares. ¡As que lle deu!

O xefe de estudios de Rapariz era don Manuel Lojo, de quen aínda hoxe sei imitar a letra e a firma, de tantas veces que as falsifiquei para os compañeiros que chegaban tarde a casa. Cando Lojo marchaba, substituíao Paco Cobas, quen, andando o tempo, sería amigo meu. Paco non era un maltratador, pero se os rapaces empezabamos a moquealo berrándolle, un tras outro: «Don Paco, ¿puedo ir al water?», quitaba o reloxo e empezaba a repartir labazadas. No meu curso estaba un rapaz baixiño, timidísimo, moi estudioso, que necesitaba orinar cada pouco. Paco non o sabía e cando o oiu pedirlle, con voz tremelante, para ir ao water, zorregoulle unha pancada e púxoo de xeonllos no corredor. Pero o rapaz mexábase de verdade e en canto Paco lle deu as costas, correu primeiro aos aseos e despois a casa -nunha zona aínda rural, moi perto do Ensanche-, a contar o que lle pasara. A nai acompañouno e entrou no colexio co pano na cabeza e as mans baixo o mandil; preguntou por don Camilo e berrou con el. Don Camilo, contemporizador, mandou chamar a Paco, e, en canto o viu diante, a señora preguntou ao rapaz: «¿Foi este?». O rapaz asentiu, a señora sacou de debaixo do mandil unha chave inglesa e deulle a Paco tal golpe no medio do cráneo, que o seu «¡Ai!» se escoitou en todo o colexio.

A aquel alumno non lle pegou ninguén nunca máis.

siro@siroartista.com

Saber más...