NA CORDA FROUXASueldazos

PACO SÁNCHEZ
| Ou |

• Autor do comentario:

  Localidade:

• ImprimirVolver

PARECE que os soldos mellores son cada día máis altos e os menores, cada día máis baixos. Comentábao aquí hai pouco, coma se fose un reflexo doméstico do que ocorre coas diferenzas entre países ricos e pobres. Para a miña sorpresa, Bush referiuse a este asunto. Di, asumindo unha corrente ética crecientemente aceptada, que moitos traballadores non se están beneficiando do progreso económico xeneral. E iso que en Estados Unidos as grandes brechas salariais sempre foron mellor aceptadas que en Europa. Explicábao un servizo de Aceprensa que se ocupaba, precisamente, da polémica europea ao redor dos soldos dos directivos. A este lado do Atlántico non son aínda tan disparatados como ao outro, pero se multiplican as voces que claman por unha certa moderación que reforce a solidariedade no seo das empresas. Algúns piden regulación: que os Estados definan teitos salariais. Outros prefiren que as lexislacións obriguen a unha absoluta transparencia neste punto, de modo que todos os compoñentes da retribución dos directivos (fixo, variable e beneficios) sexan coñecidos polos accionistas e levados a unha memoria pública. Non se.

Si se, con todo, que algúns soldos son inmorais por si mesmos (deixo aparte o mundo do deporte, demencialmente inxusto) e que, por moito valor que a directiva achega á empresa, nunca xustifica unha retribución que multiplica por trescentos o soldo base. Ademais, na maioría dos casos, non gardan proporción cos resultados, e a miúdo, nin sequera responden a unha xestión, non xa xenial, senón simplemente pasable. Cando a empresa que dirixen vai mal, nin digamos. Entón, o soldo esaxerado e inxusto convértese nunha infamia. Especialmente, se non se paga ou se paga mal aos demais empregados.

pacosanchez@lavoz.es