Premiado o documentalista máis activo da Galicia dos setenta

Llorenç Soler dirixiu algunha das principais películas da transición
«A ponte da morriña» e «O monte é noso» son dous dos títulos do director valenciano

• Autor del comentario:

  Camilo Franco

  Localidad:

  santiago

• ImprimirVolver

A Academia Galega do Audiovisual premiou coa súa medalla de ouro anual a Llorenç Soler (Valencia, 1936) quen durante a transición se converteu no principal documentalista en Galicia. O galardón será entregado o vindeiro 1 de decembro na cea que todos os anos convoca a AGA.

O director Carlos Amil explicou onte as razóns deste premio e algúns dos motivos polos que que Soler acabou traballando intensamente en Galicia como director de documentais. Catro títulos de documentais de cine entre os relacionados con Galicia forman parte da memoria audiovisual do país: Autopista, unha navallada na nosa terra, realizado sobre as mobilizacións contra a construción da autopista; O monte é noso, sobre as reivindicacións veciñais do monte comunal galego ou Gitanos sin romancero, un documental sobre a comunidade xitana de Poio e o proxecto de asentamento que se fixo nesa localidade pontevedresa a finais dos anos setenta. Soler foi tamén o responsable de A ponte da morriña, unha película na que falaban veciños do Caurel e que, segundo Amil, «aínda se utilizan para documentar algúns programas de televisión». Durante este mesmo ano, Soler realizou El hombre que sonreía a la muerte, sobre a vida de Ramón Sampedro.

Segundo Carlos Amil «un dos paradoxos do audiovisual galego nos setenta é que case todo se orientou á ficción e o terreo documental quedou sen traballar, afortunadamente Llorenç Soler cubriu unha parte dese traballo». O realizador traballou para televisión e fixo longas de ficción como Saïd ou Lola vende cá .