Alba Búa González Unha mensaxe decisiva

Veciña de Moraña (Pontevedra).Estuda Xornalismo
LEMBRABA perfectamente aquel día no que atopara unha mensaxe dentro dunha botella. Ten gracia o feito, porque Noelia pensaba que iso só ocorría nas películas.

• Autor del comentario:

  Alba Búa González

  Localidad:

• ImprimirVolver

LEMBRABA perfectamente aquel día no que atopara unha mensaxe dentro dunha botella. Ten gracia o feito, porque Noelia pensaba que iso só ocorría nas películas. Así e todo, esta era diferente e o curioso é que non a descubriu nunha praia, nin nun lugar afastado, ao contrario, xa que O Ronsel era un local particular, crisol de xente peculiar e cun ambiente configurado polos rastros da diversidade de persoas que o frecuentan.

O Ronsel é un nome axeitado para este bar de paso, paraxe de moitos autoestopistas, camioneiros, persoas aventureiras e sobre todo, nómadas, xente que ía e viña, pero que dunha forma ou doutra deixaba alí algo propio. Isto só se percibe cando o visitas, ou mellor aínda, cando eres a camareira. Noelia, Noe para os que máis a coñecen, estivo durante dez anos detrás da barra deste local navegando por un océano marcado polo rastro de moitos barcos cargados de experiencias, algunhas efémeras e moitas outras inolvidables, como a dese sinxelo obxecto de vidro. Foron unhas palabras retidas en paredes de cristal as que cambiaron o seu modo de ver a vida. En moitas ocasións, Noe suspira e acórdase daquela camareira que foi, reproduce o momento no que recollendo unha mesa descubre de casualidade un papel envolto dentro dunha botella de cervexa. A curiosidade venceuna e obrigona a ler aquel escrito:

Ao contrario de moitas das persoas que hoxe están no bar, veño aquí con frecuencia e dedícome a profundizar nas personalidades dos que ti atendes cada día. Resúltame moi difícil non compararte con todos, porque ti, a diferencia deles sempre estás aquí, eres sempre a mesma. Gustaríame asterme de volver a O Ronsel durante tres anos e pasado ese tempo regresar para comprobar se todo permanece igual, se ti segues aí, vendo como pasa medio mundo por diante dos teus ollos. Moitas veces pregúntome se non che gustaría estar de paso.

Despois de ler a carta, Noe foi consciente de que era o seu último día de traballo alí. Tres anos máis tarde, nunha mesa de O Ronsel, unha muller tiraba ao chan a cabicha do cigarro que fumaba e pisábaa impaciente. Temía que alguén a recoñecese, por iso miraba desconfiada aos que alí estaban, así e todo quería saber quen deles lle escribira aquela carta.