OPINIÓN Miguel Anxo Fernández: «Xa o dicimos en "Lume de cobiza"»

Que a realidade supera á ficción, confírmase en Lume de cobiza. Cando amañaba a trama da novela, tiña que traer de Los Ángeles ao experto funerario Sugar Jones, un prea que ao tempo é coma o alter ego do detective Frank Soutelo, e ocorréuseme que podería vir (quizais, porque non queda moi claro) a colaborar cunha organización especializada no tráfico de obxectos culturais singulares, no roubo do... Códice Calixtino. A cambio dun troco determinado. Pero considerei que resultaría pouco verosímil e que o lector o asumiría como imposible. Finalmente troqueino polo Necromicón, o mítico libro dos mortos imaxinado por H.P. Lovecraft, que o sitúa no século VIII. Mantendo sempre que unha copia moi valiosa gardábase nos arquivos da catedral compostelá desde os tempos da Inquisición. O modus operandi foi o mesmo: Sugar infiltrado como turista na praza do Obradoiro para visitar a catedral e o seu patrimonio, localizar o libro, comprobar as relaxadas medidas de seguridade, e finalmente a desaparición, que Soutelo lle atribúe aínda sen quedar moi claro. O Cabildo por medo a un escándalo pasa de acudir á policía nun primeiro momento e recorre a unha axencia galega de detectives. Por desgracia, o libro nunca aparecerá... E Soutelo gardarase moito de dar o nome de Sugar para telo amarrado en futuras encomendas. Finalmente, direilles que levo unha mañá de tolos, con amigos que chaman, mandan SMS ou deixan mensaxes no feisbú para divertirse con tan (lamentable, quede claro) coincidencia.