elena fernández Directora do Centro Galego de Tecnificación Deportiva «Camiñamos cara á conversión nun centro de alto rendemento»

Xa cumpriu medio ano nun cargo que di ocupar con «ilusión e entrega». Elena Fernández Rodríguez (Pontevedra, 1966) é, desde agosto, a directora do Centro Galego de Tecnificación Deportiva (CGTD). Unha fábrica de deportistas que ten a Xunta en Pontevedra e á que cre que aínda se lle pode sacar maior proveito. De aí saíron campións olímpicos, mundiais, europeos... E cre que a maquinaria aínda non está a pleno rendemento.

-¿Como anda de saúde o CGTD?

-Cremos que moi ben. Actualmente contamos con dez deportes que, en maior ou menor medida, están a dar resultados. Traballamos con 176 deportistas, dos cales 85 son residentes a pensión completa. E, o que para min resulta máis importante e atractivo, calquera que se dea unha volta por aquí unha tarde, respira deporte. Hai un ambiente tremendo e iso contaxia. -¿Constoulle recuperar o ánimo e o bo ambiente perdidos coa anterior dirección? -Eu creo que había predisposición por parte de todo o mundo. Penso que hai que mirar para o futuro e non cara ao pasado. Cada un traballou como puido ou soubo e eu inicio unha nova etapa na que intentarei realizar o meu proxecto. -¿E en que consiste o seu proxecto? -Uy, ideas teño moitas, pero fai falta diñeiro. O que máis me preocupa, e iso non é tan custoso, é o tema educativo. Actualmente só temos bacharelato e non nos chega. Hai mozos que tiran máis cara a módulos e nós non podemos vivir alleos a iso. Debemos facer un pequeno cambio neste sentido e ofrecer algúns módulos. Ademais, o centro de tecnificación pode seguir crecendo. Como dixo o secretario xeral, José Ramón Lete, na inauguración do curso, hai que pór a vista nun centro de alto rendemento. Estamos a empezar un proxecto de catro anos, pero se pode dicir que camiñamos cara á conversión nun centro de alto rendemento. -Iso son palabras maiores. -En efecto. E poida que dentro de catro anos márcheme e isto siga igual. Pero hai que marcarse metas ambiciosas. Temos que pór as bases, porque logo a consecución ou non deste obxectivo xa non dependería só do noso traballo. -¿Contar con deportistas como David Cal ou Javier Gómez Noya complica o labor? -Ter a estes dous deportistas é un premio para o noso centro. Do mesmo xeito que outros de primeiro nivel que tamén traballan aquí. Os mozos venos aí ao seu lado e motívanse. E en canto a esixencias... Son dous máis. Non se fan notar nin nada. Piden o xusto, dáselles e pouco máis. Ao principio quizá impoñen un pouco ao resto. Por exemplo, as primeiras semanas de curso, ías ao comedor e vías a David só, porque ninguén se achegaba, como por respecto. Agora xa é diferente e xa se lle sentan á beira outros mozos, aínda que se nota aínda a admiración. -O seu discurso parece próximo ao deportista. -é que este centro ten que ser seu. eles son os protagonistas e todo o traballo debe ir encamiñado cara á súa progresión e os seus logros. Non se pode dirixir de costas a eles.