Entrevista | xaquín marín Debuxante autor de «O lecer de Isolino» «Un sente a veces a necesidade de pasar desapercibido como ser humano»

Xaquín Marín (1943) publica un novo libro, O lecer de Isolino , no que, como o propio título indica, reúne duascentas viñetas do seu celebrado personaxe de La Voz. A presentación do volume, que edita Embora, terá lugar pasado mañá, venres, ás oito, na galería Sargadelos ferrolá, e correrá a cargo do académico Xesús Ferro Ruibal.

-¿E como lle vai estes días a Isolino, logo?

-¿Con que?, ¿cos dous entroidos xuntos...?

-Coa crise, por exemplo.

-¡Pois que che vou dicir, sendo el como é un xubilado...! ¿Como lle pode ir coa crise? ¡Moito peor que aos demais! Así que intenta pasar desapercibido, para que non o colla de cheo.

-¿Para existir fai falta hoxe máis humor que nunca...?

-Esa pregunta case leva a resposta dentro. Estes son tempos malos, cada vez peores. A xente está cada día menos civilizada. Xa é para que un se meta na cama e tape a cabeza para que non o vexan. Volvendo ao que che dicía antes de ocultarse, que é o que Isolino quere, un tamén sente a veces o desexo de pasar desapercibido como ser humano. Por iso hoxe o humor é máis importante que nunca: porque necesitas quitarlle ferro á vida, facer que sexa asumible existir.

-Véxoo de novo un tanto pesimista.

-Non, non estou sendo pesimista, senón todo o contrario. Estou sendo optimista, porque ao igual que Isolino, me alisto na loita para lograr asumir unha realidade moi dura sen que esa realidade nos venza. E, sen moitas pretensións, tamén para tratar de mellorala, cousa que cada vez é máis complexa, un obxectivo case inalcanzable.

-¿Vostede é hoxe menos idealista do que foi?

-Se me preguntas por min, é certo que son menos idealista que antes, porque cos anos, e eu teño 65, o idealismo vaise perdendo porque un se vai desenganando das cousas. Incluso deixa de crear nos Reis Magos, ademais de nos outros. E se me preguntas por Isolino, a el case lle pasa outro tanto, sobre todo desde a xubilación.