Os piratas ingleses de Poole entregan a cruz en Fisterra

Fisterra xa ten algunhas cruces moi famosas. A cruz de Baixar, a de Santa María das Areas, a da Costa da Morte (no Cabo), ou cruceiros como o da Insua, o da Ribeira ou o monumental, pero pouco coñecido, da Rapadoira. Dende hoxe terá outro máis que lle seguirá dando sona, e ademais poderá presumir de que se trata dun dos poucos españois (ou o único) que os piratas ingleses lle traen adrede: a cruz de Poole.

A visita xa está moi anunciada, pero hoxe é o día. Cinco membros do colectivo Harry Paye (Jim Murphy, David Watkins, Rod Jenkins, Roger Laird y Jim Kellaway), que se dedica á recuperación histórica e a organizar actos benéficos, chegará hoxe á vila cunha cruz de madeira, de un metros por 60 centímetros e unha peza dun galeón español afundido en 1567 no suroeste de Inglaterra, para facer entrega dela á igrexa de Santa María das Areas. Salvan así unha débeda histórica , ou reparan un desagravio, xa que o Harry Paye, que no norte español era moi coñecido polas súas incursións a principios do século XV (chamábanlle Arrypay), nun dos seus asaltos, entrara na igrexa e levara consigo unha cruz. Cal foi, non se sabe.

Nin aquí, nin alá, en Inglaterra. Só quedan documentos falando destas accións, pero nada máis. E foi un dos temas abordados, nesta última semana, pola prensa inglesa (incluso no Telegraph ), na que se falou profusamente sobre esta visita e máis do sentido dela, con foros para os lectores incluídos.

Esta restitución simbólica farase pola tarde. Os piratas chegarán sobre as 12.30 da mañá a Fisterra, nunha viaxe que comezarán en Santiago, adonde chegaron onte (e marcharán mañá). Visitarán o faro e o castelo de San Carlos, que aloxa o museo de pesca. Despois da comida, acudirán á igrexa de Santa María, para facer entrega da cruz, que xa vén bendecida por un cura inglés. Onte aínda non estaba pechado o ceremonial, pero o máis probable é que quede situada nun lugar da entrada, aínda que o acto, con palabras dos representantes incluídas, se faga na capela do Cristo, onde está o da Barba Dourada. Mellor dito, non está, porque quere a casualidade que os técnicos anden facéndole probas en Santiago para restauralo nos vindeiros meses.

A capela, por tanto, está sen Cristo por primeira vez na Historia. Estaba (a escultura) cando chegou Harry Paye, hai 600 anos, e non vai estar a agora, que veñen os seus descendentes simbólicos, e con moitas mellores intencións.